![ویلچر کوهنورد را برای کمک به پدرم ساختم](/img/newspaper_pages/mahalleh/1400/shahrivar-06/16/07-02.jpg)
گفتوگو با بانوی هممحلهای که با اختراعاتش در رقابتهای بینالمللی افتخار آفریده است
ویلچر کوهنورد را برای کمک به پدرم ساختم
![ویلچر کوهنورد را برای کمک به پدرم ساختم](/img/newspaper_pages/mahalleh/1400/shahrivar-06/16/07-02.jpg)
پریسا نوری
از کودکی با دقت در دنیای اطرافش، به دنبال پیدا کردن راهکار برای رفع چالشهای پیش رویش بوده که حاصلش حالا و در آستانه ۲۹ سالگی کارنامهای پر از اختراعات کوچک و بزرگ است.
اختراعاتی که برخی به ثبت رسیده و تعدادی هم در مسیر کسب تأییدیه و مجوز ثبت هستند. معتقد است مهمترین چالشی که بهطور جدی با آن مواجه شده، کوهپیمایی با پدر معلولش بوده که این چالش جرقه ساخت ویلچری برای کوهنوردی را در ذهنش روشن کرده است. جرقهای که پس از مدتی منجر به طراحی و ساخت «ویلچر کوهنورد» با سیستم مانیتورینگ و ایربگ شد.
«هانیه گلچهرگان» نخبه جوانی که در همسایگی ما و محله کوهک زندگی میکند، از مسیری که دستاوردش مدال برنز نمایشگاه بینالمللی اختراعات آلمان، مدال طلای نمایشگاه بینالمللی ایدهها و اختراعات کشور تایلند، دیپلم افتخار فدراسیون مخترعان ایران و رتبه اول مسابقات بینالمللی جام «میلاد گستر» است برایمان میگوید.
نخستین اختراعهانیه ساخت ویلچر کوهنورد بوده که چندین جایزه داخلی و بینالمللی را برای این نخبه جوان به همراه آورده است. او درباره این اختراع میگوید: «همه چیز از بیماری پدرم شروع شد. چند سال پیش پدرم به دلیل یک خطای پزشکی که منجر به بیماری مزمن و پیشرونده سیستم عصبی شد برای همیشه معلول و ویلچرنشین شد.
پذیرش این موضوع برایم خیلی سخت بود. چون قبل از بیماری پدرم پا به پای او به کوه میرفتم ولی پدرم فقط از داخل ماشین بیرون را تماشا میکرد. این وضعیت برایم دردناک بود و دلم میخواست به او کمک کنم، برای همین ایده طراحی و ساخت یک ویلچر کوهنورد به ذهنم خطور کرد. با کمک و همراهی مادرم که در دانشگاه طراحی خوانده، سیستمی برپایه حفظ تعادل با مانیتورینگ و افزایش ایمنی با کمک ایربگ طراحی کردم و با الگوبرداری از حرکت حیوانات در سربالاییها و فراز و نشیبها چرخهایش را طراحی کرده و ساختم که قابلیت گذر از مکانهای صعبالعبور و پستی و بلندیها را دارد.
این اختراع بسیار مورد توجه قرار گرفت و چند جایزه داخلی و بینالمللی را از آن خود کرد؛ از جمله مدال برنز شصت و چهارمین دوره نمایشگاه تخصصی اختراعات نورنبرگ آلمان (که با حمایت فدراسیون جهانی مخترعان و با حضور ۴۰ کشور برگزار شده بود)، مدال طلای نمایشگاه بینالمللی ایدهها و اختراعات در کشور تایلند، جایزه اول مسابقات بینالمللی جام میلاد گستر و دیپلم افتخار فدراسیون مخترعان ایران.»
- همکاری با دکتر محرز
بیماری لاعلاج پدر که منشأ آن یک عفونت ویروسی بود، هانیه را واداشت برای شناخت بیشتر بیماری از سنین نوجوانی کتابهای پزشکی مطالعه کند و در سمینارهای مختلف ویروسشناسی شرکت کند. این موضوع موجب آشنایی او با دکتر «مینو محرز» شده و این آشنایی تا امروز ادامه پیدا کرده است. او در اینباره توضیح میدهد: «چند سال پیش در یکی از سمینارهایی که دکتر محرز درباره بیماریهای عفونی برگزار کرده بودند شرکت کردم و بعد از سخنرانی ایشان رفتم و سؤالاتم را پرسیدم.
ایشان وقتی که دیدند به دانستن درباره بیماریهای لاعلاج ویروسی و عفونی برای کمک به پدرم علاقه دارم، به سؤالاتم با دقت و حوصله جواب دادند. بعدها هم بهعنوان آموزشیار و پژوهشگر در بیمارستان امام خمینی(ره) و مرکز تحقیقات بیماریهای عفونی ایشان را همراهی کردم تا جایی که مدیریت نخستین کلینیک خصوصی درمان HIV در ایران را به من سپردند، البته چون تحقیق و پژوهشگری بیشتر با روحیهام سازگار بود، بعد از مدتی کلینیک را رها کردم و در حال حاضر بهعنوان پژوهشگر در مرکز تحقیقات ایدز کشور فعالیت میکنم.
علاوه بر این در یک کلینیک عامالمنفعه به بانوان آسیب دیده اجتماعی در حوزههای تنظیم خانواده، پیشگیری از بیماریهای باروری و زایمان کمک میکنم.»
- کمک به مادران باردار
این مخترع جوان که فارغالتحصیل رشته مامایی است، در سالهای اخیر پژوهشهایش را در این مسیر قرار داده و حاصلش اختراع و ثبت دستگاهی است که با بالا بردن آستانه درد مادران باردار، به زایمان آسان و شیردهی آنها کمک میکند. او در اینباره اینطور میگوید: «با توجه به اینکه در مرکزی که کار میکنم میدیدم که بسیاری از مادران باردار از زایمان طبیعی وحشت دارند، دستگاهی ساختم که با افزایش هورمون اکسیتوسین موجب زایمان آسان و افزایش شیردهی شود؛ این دستگاه نامش دستگاه محرک اکسی توسین است و جزو اختراعاتی است که به ثبت رساندهام.»
- از ایده تا اجرا با «مگه میشه؟ »
مخترع و پژوهشگر هممحلهای ما تجربیاتش در حوزه ایده و اختراع را در کتابی با عنوان «مگه میشه؟ » منتشر کرده است. او درباره کتاب توضیح میدهد: » برای هرکدام از ما اتفاق افتاده که ایدهای داشته باشیم و بخواهیم آن را پرورش دهیم و بگوییم «... ای کاش میشد چنین چیزی را داشتم...»
در واقع رساندن یک ایده به عمل، مستلزم داشتن پشتکار و اراده قوی است و به ثبت رساندن اختراع نیاز به پوشیدن کفش آهنین دارد. کتاب «مگه میشه؟ » راهنمای عملی و کاربردی برای رساندن ایده به پدیده و ثبت اختراع است. به عبارتی این کتاب مناسب افرادی است که در جستوجوی اختراع و تبدیل کردن ایده خود به راهی نوین در علم هستند. این کتاب به خوانندگان نشان میدهد که چطور میتوانند ایده خود را پرورانده و تبدیل به اختراع کنند و اینکه آیا قابلیت ثبت اختراع را دارد یا خیر؟ و با یک ایده چه کارهایی میتوان انجام داد.»
- آموزش و مشاوره در سرای محله
«هانیه گلچهرگان» که ساکن محله کوهک است، با دایر کردن کارگاههایی در سرای محله، دانش و تجربهاش را به رایگان دراختیار بانوان میگذارد. او در اینباره میگوید: «به درخواست شهرداری در سرای محله کاشانک و کوهک دورههای آموزشی بهداشت بارداری برای بانوان برگزار کردهام. این کارگاهها آگاهی آنها را درباره بیماریهای ویروسی مقاربتی و... افزایش میدهد.» او میافزاید: «در حال حاضر به دلیل کرونا این کارگاهها برگزار نمیشود اما مشاورههای آنلاین در این حوزه همچنان دایر است.»