اعلام تعطیلی دوباره شبکه منوتو، بار دیگر این پرسش را در افکار عمومی زنده کرد که آیا این شبکه واقعاً با بحران مالی روبهروست یا «تعطیلدرمانی» به بخشی از تاکتیک رسانهای آن تبدیل شده است؟ مدیران و مجریان منوتو در هفتههای اخیر تلاش کردهاند کمبود بودجه را عامل اصلی توقف فعالیت معرفی کنند؛ اما سابقه این شبکه نشان میدهد ماجرا فراتر از مشکلات مالی است. منوتو پیشتر نیز چندبار با فضاسازی احساسی و ادعای ورشکستگی از آنتن کنار رفت، اما هر بار با استودیوهای جدید، دکورهای پرهزینه و تولیدات حرفهایتر بازگشت؛ ازجمله مستند «ایران دهه پنجاه» که با کیفیتی بالاتر از آثار قبلی ساخته شد و هزینه سنگینی دربرداشت.
تعطیلیهای مقطعی منوتو معمولاً همزمان با افزایش فشار افکار عمومی و تشدید اتهام وابستگی این شبکه به رژیم اسرائیل رخ داده است؛ جایی که این شبکه تلاش میکند با نمایش بحران مالی و درخواست کمک از ایرانیان خارج کشور، چهرهای «مردمی» از خود بسازد. اینبار نیز پس از حمایت آشکار از حملات علیه ایران و توجیه شهادت کودکان میناب، موج تازهای از ریزش مخاطب شکل گرفته و بهنظر میرسد منوتو بار دیگر برای فرار از پاسخگویی، سناریوی تعطیلی موقت را روی آنتن برده است؛ تعطیلیای که خود این شبکه هم آن را پایان کار ندانسته و از بازگشت دوباره سخن گفته است.
تعطیلی منوتو از نگاهی دیگر
در همینه زمینه :
