ما بی‌شماریم

35شب است که آسمان، صدای دیگری دارد؛ اما زمین، غریو آشناتر و بلندتری را فریاد می‌زند. 35شب است که صدای انفجار، نتوانسته‌ حریف سرودها و شعارهای اتحاد و همبستگی مردمی شود که خیابان را به سنگر استقامت و میدان را به قلب تپنده ایران تبدیل کرده‌اند. اینجا تهران، 
پایتخت ایستادگی است و این حکایت، روایت تمام شهرهای ایران است که در سی و پنجمین شامگاه نبرد، بار دیگر میثاق ملی خود را در کف خیابان‌ها به نمایش گذاشتند. این یک اجتماع ساده نیست؛ یک حماسه است؛حماسه‌ای از جنس حضور، در زمانی که دشمن، ماندن در خانه‌ها را امن‌ترین گزینه می‌خواند. از پیرمردی که عصازنان با پرچم سه‌رنگ ایران آمده، تا کودکی که بر دوش پدر، معنای وطن را لمس می‌کند، همه و همه یک پیام مشترک دارند: ما هستیم. این موج حضور تنها واکنشی به یک حمله نظامی نیست بلکه کنشی هوشمندانه برای حفظ انسجام داخلی و قدردانی از رزمندگانی است که در خطوط مقدم، از تمامیت ارضی کشور دفاع می‌کنند. در این شب‌ها، خیابان‌ها و میادین ایران، به صحنه نمایش صلابت، وحدت و اراده یک ملت تبدیل شده‌اند؛ ملتی که زیر آتش تهدید، محکم‌تر از همیشه دست در دست یکدیگر، سرود فردایی روشن‌تر را زمزمه می‌کنند و به جهان نشان می‌دهند که امنیت این خاک، نه به واسطه پناهگاه‌ها که با تکیه بر اتحاد و حضور مستمر مردمش تأمین می‌شود. قاب‌های پیش رو، تنها گوشه‌ای از این حماسه ملی است که هرشب، باشکوه‌تر از شب قبل تکرار می‌شود.